Αξίες όπως τίς ξέραμε παλιά…
ΤΟ ΨΩΜΙ
“Πρόσεχε!” φώναζε η μάνα,
“μήν σκορπάς τά ψίχουλα στό πάτωμα!
Είν’ αμαρτία”.
Έπεφτε λίγο ψωμί κάτω
καί τό φιλούσαμε πρίν τό βάλουμε στό στόμα,
ευλαβικά σάν ν’ ασπαζόμασταν σώμα Θεού.
Καί ήταν.
Αυτό ακριβώς.
Είχαμε μάθει νά σεβόμαστε αυτό τό ψίχουλο
πού δέν έπρεπε νά σκορπιστεί στό έδαφος
άσκεφτα κι ανέμελα.
Κι έτσι μεγαλώσαμε.
Μέ ψωμί πού έθρεψε πρώτα τήν ψυχή μας.
Κυρίως αυτή.🥀
