Μ Ν Η Μ Ε Σ . . . .
Θέρισμα σιταριού (κριθαριού, βρώμης, κλπ)με δρεπάνι (δηλαδή με τα χέρια) μέσα στο λιοπύρι…, δέσιμο σε λιμάρια (δεμάτια).., στίβαγμα σε θυμωνιές (σωρούς)…, μεταφορά με τα ζώα στο αλώνι…, αλώνισμα με περισσότερα ή συνήθως με ένα ζώο (άλογο ή γάϊδαρο ή μουλάρι ή αγελάδα) που με σχοινί γύριζε γύρω από στύλο που ήταν στη μέση του αλωνιού…, μετά λίχνισμα (πέταγμα προς τον ουρανό) όταν είχε αέρα…, με δεκριάνια ξύλινα ή μεταλλικά, για να διαχωριστεί ο καρπός από τα άχυρα…, μετά κοσκίνισμα του καρπού και μάζεμά του μέσα σε σακιά… και μετά μάζεμα των άχυρων σε πάνινες λιοπάνες…ή δέσιμό τους με σύρμα ή σχοινί, σε αυτοσχέδιο τετράγωνο ξύλινο καλούπι (μπαλοδέτη)…και μετά μεταφορά τους με τα ζώα ή με την πλάτη… προς το σπίτι ή προς άλλους χώρους αποθήκευσης… !
ΜΕΤΑ ήρθε το αλώνισμα με ΑΛΩΝΙΣΤΙΚΗ μηχανή (πατόζα), με αναβατόριο για τα λιμάρια, η οποία λειτουργούσε με λουρί που περιστρεφόταν από τροχαλία μεγάλου τρακτέρ, που βρισκόταν στην αναγκαία απόσταση….(ΟΠΩΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)… και ο μπουχός (σκόνη) σηκωνόταν σύννεφο και σε φαγούριζαν τα άγανα, κ.λ.π..!!!
ΤΕΛΙΚΑ ήρθε η ΘΕΡΙΖΟΑΛΩΝΙΣΤΙΚΗ μηχανή,
που έκανε μηχανικά μόνη της τα πάντα (θέρισμα, αλώνισμα, κλπ)
μέσα στα ίδια τα χωράφια… !!!
Μνήμες….μνήμες….μνήμες….. !!!
(για όσους φυσικά τα έχουν ζήσει)
