Αξιοθέατα

Μικρά μυστικά για τους επισκέπτες...

Η Αγόριανη, ακριβώς επειδή κρατάει ατόφιο το παραδοσιακό της χρώμα και ο τρόπος που είναι κτισμένη αντιστρόφως θεατρικά αξίζει να την επισκεφτεί κάποιος και να την περπατήσει όλη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κάθε δρόμος του χωριού, κάθε σοκάκι, κάθε καλντερίμι, κάθε μονοπάτι έχει να πει τη δική του ιστορία. Επιπλέον, λόγω της άγριας ομορφιάς του Ταϋγέτου, κάθε εποχή του χρόνου η εικόνα του χωριού και του βουνού είναι καταπληκτική.

Την εποχή του φθινοπώρου που τα φυλλοβόλα δέντρα αλλάζουν χρώμα είναι πολύ ωραίο το καστανοδάσος ανάμεσα στην Αγόριανη και στο Γεωργίτσι. Τα φύλλα παίρνουν ένα κόκκινο – πορτοκαλί χρώμα. H θέα είτε από τον προαύλιο χώρο στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου είναι η καλύτερη.

Στην Κρυόβρυση κατά τη χειμερινή περίοδο όπου οι βροχές και το χιόνι στο βουνό γεμίζουν τον υδροφόρο ορίζοντα, σχηματίζεται ένας πανέμορφος καταρράκτης. Επίσης, όταν έχει ρίξει χιόνι στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, η εικόνα είναι βγαλμένη από παραμύθι.

Την περίοδο της Άνοιξης, όπου η φύση είναι γεμάτη χρώματα, θα σταθούμε ιδιαίτερα στη διαδρομή μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου όπου οι μαμουκαλιές (κουτσουπιές) παίρνουν ένα πανέμορφο μωβ χρώμα, ενώ γιορτάζουν τα δύο γραφικά ξωκκλήσια που είναι πάνω σε λόφο, ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος και ο Αγ. Αθανάσιος (Μαϊθανάσης). Η θέα προς το χωριό ή προς την κοιλάδα του Ευρώτα και την οροσειρά του Πάρνωνα είναι σαγηνευτική.

Την περίοδο του καλοκαιριού και ιδιαίτερα τον Αύγουστο, ο Πολιτιστικός Σύλλογος διοργανώνει εκδηλώσεις στην πλατεία των Αλωνίων, με αποκορύφωμα το μεγάλο παραδοσιακό Αγοριανίτικο πανηγύρι στις 16 Αυγούστου, ενώ την περίοδο εκείνη το χωριό έχει τον πιο πολύ κόσμο.

Αξίζει να επισκεφτεί κάποιος και τις 12 εκκλησίες του χωριού και ιδιαίτερα τον Άγιο Νικόλαο που έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικό μνημείο της βυζαντινής εποχής και την εκκλησία της Παναγίας που είναι η δεύτερη υψηλότερη στην Πελοπόννησο, χτισμένη από λαξευτό μάρμαρο, τον Άγιο Ανδρέα με το μνημείο πεσόντων και την πέτρινη βρύση, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και το αιωνόβιο πλατάνι, κλπ.

Τέλος, όπως προαναφέραμε, κάνοντας περίπατο κάποιος στο χωριό μπορεί να ανακαλύψει και κρυμμένους θησαυρούς, όπως το Παλιογιόφυρο (1910), βρύσες, το καλντερίμι του Σταυρογιάννακα και του επάνω χωριού, πλατείες, πέτρινες πεζούλες, σπίτια πέτρινα εγκαταλειμμένα, παλιά ή και πιο ανακαινισμένα με την αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζει τα σπίτια της ευρύτερης περιοχής των χωριών της Επάνω Ρίζας του Ταϋγέτου.