29 Δεκεμβρίου, 2023 admin

Άλλη μια εξαιρετική ταινία Α Προβολής, απολαύσαμε εχθές στην Πρεμιέρα της στη Σπ…


Άλλη μια εξαιρετική ταινία Α Προβολής, απολαύσαμε εχθές στην Πρεμιέρα της στη Σπαρτη, στο Cinema Center, επιχείρηση του γνωστού Γυθειατη κινηματογραφικου επιχειρηματία κ. Alexandros Oikonomakos .

Ο Καπεταν Μιχάλης, το παγκοσμίως γνωστό και καταξιωμένο έργο – αριστούργημα του Νίκου Καζαντζάκη, στη μεταφορά του στη Μεγάλη Οθόνη….

Σαν ταινία, τηρουμένων των αναλογιων για τα ελληνικά δεδομένα, τη λες και υπερπαραγωγή, με άριστα σκηνικά, κοστούμια, ιστορικά όπλα, και γενικώς όλα εκείνα τα στοιχεία και τις παραστάσεις που συνθέτουν, αποδίδουν, και αναβιώνουν άριστα την ατμόσφαιρα εκεινης της Ιστορικής και Ηρωικής Εποχης.

Πολύ καλές και δυνατές ερμηνείες από ολόκληρο το καστ των ηθοποιών, αλλά ακόμη και των κομπάρσων, διότι οι τελευταίοι αποδίδουν άριστα τις σκηνές των μαχών, ειδικά οι “Τούρκοι”, λες και πρόκειται για όντως εκπαιδευμενους, πραγματικούς στρατιώτες, ενός στρατού της εποχής εκείνης, στην οποία οι τακτικοί στρατοί πολεμούσαν με τους συγκεκριμένους σχηματισμούς, ελιγμούς, και τις πειθαρχημενες τακτικές μάχης που βλέπουμε στην ταινία.

Όσον αφορα τη ροη της πλοκής και της δράσης, αυτή είναι συνεχής, και κρατα σε εγρηγορση και ενδιαφέρον την προσοχή του θεατή, άρα βλέπεται άνετα από όλους.

Όμως, όσον αφορα τον ιδιότυπο συναισθηματισμο και τη συγκινησιακή φόρτιση που εκπέμπει, σε συνδυασμό με τη μακροσκελή, και σε κάποια σημεία αργοσυρτη χρονική ροή της αφήγησης της, καθώς και με τη μεγάλη χρονική διάρκεια της, τη λες και κάπως “βαριά” , οπότε υπό αυτό το πρίσμα απευθύνεται σε κάπως πιο περιορισμενους κύκλους, οι οποίοι απαρτιζονται από πιο ψαγμένους σινεφίλ.

Μέσα από την πάντοτε κοφτερη και επαναστατική γραφίδα του Καζαντζάκη, και τη συντονισμένη μαεστρία του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη, μεταφέρονται και ζωντανεύουν μπροστά μας οι σχεδόν πρωτόγονες συνθήκες της εποχής εκείνης, αλλά και οι πρωτογεννεις, ακατέργαστοι, και τραχείς χαρακτήρες των ανθρώπων της, με τις παραδοσιακές αρετές και τα αυστηρά ( στη βάση τους όμως ευγενικά ) Ήθη τους, αλλά και με τα λυσαλέα, ορμητικά, αχαλίνωτα, και τελικά, τα καταστροφικά και αυτοκαταστροφικά πάθη τους, όχι μόνο τα σαρκικα, αλλά κυρίως τα αλληλένδετα ψυχοσυναισθηματικα και διαπροσωπικα….

Και στο σημείο αυτό, σχετικά με τα πάθη,αντρικά και γυναικεία, πέραν των μυνηματων που ήθελε να δώσει ο Καζαντζάκης, θα θελα κι εγώ να δώσω κάποιες δικές μου επισημάνσεις…

Όσον αφορά τα αντρικά πάθη, βλέπουμε στην ταινία, ότι Ο Καπεταν Μιχάλης ( έτσι κι αλλιώς εγωιστικός, ενίοτε και τυρρανικα εξουσιαστικος χαρακτήρας, ακόμη, και κυρίως απέναντι στους δικούς του ανθρώπους ) δηλώνει ότι έσφαξε τη γυναίκα, θέλοντας να σώσει την Κρήτη και την Επανάσταση, και τη Λευτεριά.

Όχι βέβαια…

Η Κρητική Επανασταση, και η επιδιωκομενη Λευτεριά, δεν κινδύνευαν από μια σχεδόν νυμφομανη γυναίκα , από ένα κοινό πορνιδιο της εποχής εκείνης ( και κάθε εποχής ) , που το μόνο που πραγματικά του χρειαζόταν, ήταν να βρεθεί ενας αληθινός άντρας να το βάλει στη θέση του, χωρίς να χρειάζεται να του δώσει ούτε μισή σφαλιάρα, κι όχι βέβαια να το σφάξει… ..

Η ενέργεια αυτή του Καπεταν Μιχάλη, καμουφλαρισμενη σε τάχα “ευγενικό ηρωισμό” ο οποίος αποσκοπουσε τάχα στο “κοινό καλό”, ήταν κυρίως έκφραση του δικού του εμπαθους εγωισμού, των δικών του πρωτογονων παθών, και κυρίως, έκφραση μιας ενδομυχης λύσσας, λόγω της αδυναμίας του να ελέγξει τη ζωωδη έλξη και επιθυμία του για κείνη τη γυναίκα, πράγμα που υποσυνείδητα το διαισθανοταν από τα σώψυχα του , αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί ούτε στον ίδιο του τον εαυτό… .

Δεν επέτρεπε στον εαυτό του να νιώθει ότι μια νεαρή γυναίκα ασκούσε τόσο ανεξέλεγκτη επιρροή επάνω του, κάνοντας τον ευάλωτο, και κάνοντας τον τελικά να πουλήσει και να προδώσει τον φίλο του, τον αδερφοποιητο του, αλλά τελικά και τους συμπολεμιστες του και το Λαό του και ολόκληρη την Υπόθεση της Λευτεριάς….

Έτσι, ενήργησε περισσότερο υποσυνείδητα και πολύ λιγωτερο συνειδητά, μεταμφιεζοντας το αρρωστημένο πάθος του σε τάχα “ευγενικό σκοπό”, που όμως στοίχισε την ήττα στη μάχη του Μοναστηριού, και χιλιάδες άλλες ανάλογες ήττες, σε χιλιάδες άλλες ανάλογες μάχες, σε ολόκληρη την Ιστορία της Ανθρωπότητας, όταν άνθρωποι που δεν έχουν χαλιναγωγησει τα πάθη τους, θέλουν ταυτόχρονα να ηγηθούν άλλων ανθρώπων και να υπερασπιστουν διαφορων ειδών “μεγάλες ιδέες”…

Διότι σε ότι αφορά τη σχέση άντρα γυναίκας, ο αληθινός άντρας, δεν είναι εκείνος που σπάει ποτήρια με τα δάχτυλα, όπως στην ταινία, ούτε εκείνος που έχει τα μπράτσα, τη δύναμη και τα λεφτά…

Αλλά άντρας, είναι πρώτα απ όλα αυτός που ελέγχει τα πάθη και τους προσωπικους του δαίμονες, και δεν τους επιτρέπει να τον κουμανταρουν…

Άντρας, είναι αυτός που σέβεται, τιμά, υπερασπιζεται, στηρίζει, προστατευει τη γυναίκα, αυτός που την αντιμετωπίζει ως άνθρωπο και ως προσωπο ισότιμο με αυτόν, όμως δεν της επιτρέπει να τον κάνει να τρέχει πισω της, να τον βάλει στα φουστάνια της, και να τον καβαλησει, όπως λέει στην απλή γλώσσα ο σοφός Λαός μας….

Όσον αφορά τα γυναικεία πάθη, όπως αυτά εκφράζονται στην ταινία μέσα από το ρόλο της Εμινε Χανουμη ( ειρήσθω εν παρόδω, άριστη η ερμηνεία της νεαρής ηθοποιού Τζένης Καζακου, κόρης των γνωστών ηθοποιών Κωνσταντίνου Καζακου και Τανιας Τρυπη, και εγγονής των αξέχαστων και θρυλικών “ιερών τεράτων” της 7ης Τεχνης, Τζένης Καρεζη και Κώστα Καζακου, που υποδύεται το ρόλο της νυμφομανους τσερκεζας ) το έμπειρο μάτι διακρίνει καθαρα, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με υγιή ερωτισμό, ούτε καν με φυσιολογική έλξη, ποσω μάλλον με καμία μορφή αγάπης, αλλά έχουμε να κάνουμε κυριολεκτικά με τη χειροτερη μορφή εγωισμού της γυναίκας, που το μόνο που την ενδιαφέρει στους άντρες, πέρα από την ηδονή των αισθήσεων, είναι κυρίως η αυτοεπιβεβαίωση της όταν τους βάζει ( ευθέως η πλαγίως ) να σκοτώνονται για το χατήρι της, και λειτουργώντας με τον άγραφο νόμο της φυσικής επιλογής, δεν αγαπαει, αλλά υποτάσσεται μόνο στο ισχυρότερο αρσενικο που θα επικρατήσει στην αντιπαραθεση , δηλαδή, ο νόμος της ζούγκλας και των ωκεανών …

Διότι αληθινή γυναίκα, δεν είναι αυτή που σέρνεται από κρεβάτι σε κρεβάτι, εκμεταλευομενη τα ισχυρά, αλλά συνηθως απονηρευτα αρσενικά…

Γυναίκα είναι, εκεινη που είναι πρωτίστως ανθρωπος και πρόσωπο, εκεινη που ελέγχει τα πάθη της, εκεινη που σέβεται κι εκτιμα, και τιμά τον αληθινο άντρα, εκεινη που σέβεται τον ίδιο της το εαυτό, και αρνείται το ρόλο του σκεύους ηδονης, τον οποίο τόσο έντεχνα, σχεδόν υποχρεωτικά, της πλάσαρε και της πλασάρει η φαλοκρατικη κοινωνία….

Ευτυχώς, σε ολόκληρη την Ιστορία της Ανθρωπότητας, υπήρξαν γυναίκες και άντρες, που με περισσή αυτογνωσία επεσημαναν τους καταστροφικους κινδύνους των παθών, και τα καταπολέμησαν, τα υπερνικησαν, κατορθωνοντας ετσι να συμμετάσχουν, να ηγηθούν, και τελικά να νικήσουν σε κορυφαίες στιγμές της Ιστορίας, όπου το Καλό νίκησε το Κακό, και που από αυτά τα νικηφόρα αποτελέσματα των Αγώνων τους, ευεργετουμαστε όλοι εμεις οι νεώτεροι….

Τέλος, θα ήθελα να πω δυο λόγια και για τον εκλεκτό φίλο, τον πολύ γνωστό και καταξιωμένο ηθοποιό Giorgos Gerodidakis, που και ως καλλιτέχνης αλλά και ως Κρητικός, ασφαλώς δε θα μπορούσε να λείψει από αυτή την Κρητική υπερπαραγωγή, ο οποίος αντίθετα από ότι μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα στην τηλεόραση και στο θέατρο, συμμετέχει στην ταινία με έναν μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό και δυνατόν “κόντρα” ρόλο, αυτόν του ρεμαλιου και του μεθυσου, ο οποίος διατηρεί αιμομικτικη σχέση με την αδερφή του, υπενθυμιζοντας μας άλλη μια τεράστια πληγή εκείνων των εποχών, όπου λόγω της λανθασμενης αυστηρότητας, της σεξουαλικης πείνας και των παθών, αλλά και του κοινωνικού ψευτοκαθωσπρεπεισμου, ειδικά στις επαρχίες , είχαμε και τέτοια φρικτά κοινωνικά φαινόμενα, που ίσως ακόμη και σήμερα να υφίστανται, όμως σίγουρα σε ελάχιστο πλέον βαθμό.

Τα θερμά συγχαρητηρια μας, σε όλους τους συντελεστές, αυτής της πολύ σπουδαιας ταινίας …

Σύσταση προς όλους τους σινεφίλ, στη Λακωνία, αλλά και οπουδήποτε αλλού :::

Μη χάσετε αυτό το αριστούργημα…

Καλη Πρωτοχρονιά….








Source